Hikoyani birinchi marta akamning adabiyot darsligida o‘qib qolganman. Bola bo‘lganimdan asarda qanday tuyg‘u haqida gap ketayotganini, ikki o‘spirin aslida nimani talashib murosasiz mushtlashganini rosti idrok qila olmaganman. Bilganim: qiliqlari o‘zimning ayrim o‘rtoqlarimni eslatib yuboradigan ikkita bolaning bir-biriga bo‘lgan qarama-qarshiligi va ular har ikkisining nihoyatda yaxshiligi edi. Men ularning ikkisini-da birday yaxshi ko‘rardim: Jamolni ham, mushtumzo‘r Yangulini ham. Bolalar o‘rtasidagi olishuv jarayonini o‘qiyotganimda Jamolning yutib chiqishini istar va ayni paytda, xuddi shu ishqibozlik bilan Yangulining yutqazishini sira xohlamas edim.