Tabiatda aniqlik bo‘lmagan va bo‘lishi ham mumkin bo‘lmagan materialdan o‘ta darajadagi aniqlikni talab qilish g‘oyat xatarlidir. Ilmiy fikrlash tarsi badiiy obrazni bus-butun qamrab ololmaydi, undagi ko‘pma’noli mohiyatning barcha qirralarini to‘liq ilg‘ayolmaydi, u ko‘rsatgan ta’sir o‘rnini bosolmaydi. Shunday qilish mumkin bo‘lganda san’atning keragi bo‘lmay qolardi. Asl badiiy asar odamning ruhiyati, tabiati va ma’naviyatida ma’lum yangilanish, evrilish sodir qiladi. Qachonki bo‘lajak filolog badiiy asarlarni tahlil qilish yo‘l-yo‘rig‘ini fan darajasida o‘rganmas va har qanday janrdagi estetik yaratiqni tahlil qila olish malakasiga ega bo‘lmas ekan, adabiy ta’limdan kuzatilgan asl maqsadga to‘liq erishilishi mumkin emas. Haqiqiy badiiy adabiyot namunasini qiziq syujetli yengil-yelpi bitiklardan farqlay olmaslik badiiy matnni qimmati nimadan iborat emasligini bilmaslik badiiy shabko‘rlik – daltonizmga, didsizlikka olib boradi. Estetik shabko‘rlik, didsizlik esa ma’naviy kemtiklik axloqiy loqaydlik kabi illatlarga sabab bo‘ladi. Adabiy asar oqimaydigan, uni tahlil qila olmaydigan, undan ta’sirlana bilmaydigan kishi ma’naviy qadriyatlarni tuymaydi, tushunmaydi, binobarin, ularga mensimay qaraydigan bo‘ladi.