Poyaning birlamchi ichki tuzilishi, ahamiyati XULOSA Poyaning birlamchi tuzilishi, uning apikal meristemasi, o‘sish konusining initsial hujayralari faoliyati tufayli hosil bo‘ladi.O‘sish konusida poyaning shaklanishi to‘g‘risida turli nazariyalar mavjud. 18 asr o‘rtalarida Gofmeyster poyaning yagona initsial uchki hujayradan hosil bo‘lish nazariyasini ilgari surdi. Uning nazariyasi faqat moxsimonlar va paporotniksimonlarga tegishli edi xolos. Chunki ularning apeksida haqiqatan ham bitta initsial hujayra bo‘ladi. Undan keyingi izlanishlarning ko‘rsatishicha, ko‘pchilik poyalarning apeksida bitta emas, balki bir talay initsial hujayralarning bo‘lishligi aniqlandi. Natijada poyaning birlamchi tuzilishi bo‘yicha ikki xil nazariya paydo bo‘ldi. Birinchi nazariya-gistogenlar nazariyasi bo‘lib, uni 1868 yilda Ganshteyn olg‘a surdi. Bu nazariyaga asosan, gulli o‘simliklarning o‘sish nuqtasida bitta emas, initsial hujayralarining bir guruhi bir necha qavat bo‘lib joylashadi. Ganshteyning fikriga ko‘ra, o‘sish nuqtasining eng tashqi hujayralari qavatining ostidagi meristematik hujayralardan poyaning va umuman butun o‘simlikning rivojlanishi sodir bo‘ladi. Ana shu meristematik hujayralar yig‘indisini Ganshteyn 3 ta zonaga -gistogen (yunon. xistos-kiyim, gazlama), dermatogen (yunon. dermatos-po‘st, genos-tug‘ayotgan, tug‘ilgan, chiqib kelish), periblema (yunon.periblema-qoplam, po‘stloq), pleromaga (yunon.plerom-to‘ldirish) ajratadi.